Marketing

  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterSot467
mod_vvisit_counterDje729
mod_vvisit_counterKëtë javë2123
mod_vvisit_counterJavën e kaluar5604
mod_vvisit_counterKëtë muaj5405
mod_vvisit_counterMuajin e kaluar20546
mod_vvisit_counterTotal638482

Përjetime

Babanë gjallë, fëmija jetim

Fatosin e shihja çdo herë derisa dilte para dyqanit për të pushuar nën hijen e një lisi. Rinte ulur me shokë e bisedonte, duke më shikuar e buzëqeshur vazhdimisht. Unë punoja përballë tij, në agjenci. Me njërën prej kolegeve që punonim bashkë, e që e kishte emrin Elzana, krijova raporte të mira, sepse, në realitet, sillej mirë me mua, edhe pse të tjerët flisnin fjalë jo të mira për të. Por, unë nuk isha mësuar t’i dëgjoja fjalët e të tjerëve. Elzana e njihte Fatosin, pronarin e argjendarisë përballë nesh dhe kishte raporte shumë të mira me të.

Si janë bërë martesat dikur?

“Po të kisha jetuar si tash, nuk do i kisha gjithë këto rrudha”
Si janë bërë fejesat dhe martesat dikur dhe a e kanë parë të fejuarin vajzat para se të martoheshin? Ç’raporte kanë pasur çiftet ndërmjet veti dhe me familjarët e burrit në vitet e 60-ta e me parë?
Për këto dhe të tjera, personazh i këtij shkrimi është plaka hallë Fata, 90 – vjeçare, nga Polaci i Drenicës...

Dita kur me varrosen mua

Në ditën e lotëve më ngarkoi së tepërmi jeta e një jetimi, të cilin e kërkonte e ëma pas njëzet vjetësh. Ajo e dinte se ishte nëna e tij, ndërsa ai nuk dinte se kishte nënë tjetër, pos asaj që e kishte rritur. Djali jetim nuk dinte se njeriu që kishin varrosur atë ditë, nuk ishte babai i tij gjenetik.