Marketing

  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
  • Revista Kosovarja
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterSot163
mod_vvisit_counterDje698
mod_vvisit_counterKëtë javë2615
mod_vvisit_counterJavën e kaluar6004
mod_vvisit_counterKëtë muaj6824
mod_vvisit_counterMuajin e kaluar20546
mod_vvisit_counterTotal639901

Në Kosovë

Pse veshja e Rugovës është më e veçanta?

Trashëgimia shqiptare, me artin e saj të përsosur, është shndërruar në zeje, e që tash kërkon kohë dhe përkushtim për t’u rimëkëmbur.
Përkushtimi për traditën, lidhja shpirtërore me punën, eleganca në dukje, karakteri permanent i një kombi, lashtësia e bartjes, identiteti shqiptar, funksioni elementar i përdorimit, funksioni estetik i modelimit, nevoja materiale për të mbajtur familjen, janë disa nga “çudirat” që bashkëjetojnë me veshjen kombëtare të grave të Rugovës. Po, cila e vërtetë qëndron ende gjallë? Sa jemi kombëtar dhe sa të “asimiluar”? Pse veshja kombëtare e rugovaseve është nga më të veçantat e të gjitha trevave shqiptare? Cila është “ fabrika” për prodhimin e kësaj veshje me lashtësi sa vetë lashtësia e popullit të saj?  Si u bë që një veshje të qëndrojë në trend me shekuj? Për këto dhe të tjera personazh i këtij shkrimi është Bike Lajçi, nga fshati Shtupeq i Vogël i Rugovës së Pejës, e që tash jeton në Pejë.

Për mua s’ka liri, as pavarësi...

“Për mua nuk ka liri, nuk ka as pavarësi, nuk ka dritë as diell, nuk ka ditë as natë. Për mua është gjithçka terr e zi, nuk ka as gëzim, as festa, por vetëm hidhërim, lot dhe pikëllim”, tha në fillim të bisedës sonë lokja Zoje Prendi, nga Korenica e Gjakovës.