Marketing

Anketa

A deshironi qe Revista Kosovarja te shitet edhe Online, per Ju ne Diaspore

(4095 votes)

89.8%
10.2%

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterSot966
mod_vvisit_counterDje1273
mod_vvisit_counterKëtë javë4485
mod_vvisit_counterJavën e kaluar9087
mod_vvisit_counterKëtë muaj30814
mod_vvisit_counterMuajin e kaluar45317
mod_vvisit_counterTotal1215124

Përjetime

“A thua, si do t’i kaloj ditët pa Memlin tim të dashur? Edhe pse para ikjes së tij për në Amerikë mundohej të më bindte se largësia më nuk paraqet pengesë, meqë rrjeti i internetit tashmë e ka pushtuar botën, që të dy e dinim se nga dashuria jonë disavjeçare do të mbesin vetëm kujtimet dhe fotot tona bashkë në diskotekat e Prishtinës, të cilat, me kohë, do të zbeheshin...

Në afërsi të sheshit “Skënderbeu” në Tiranë, prapa muzeut, ishte parkuar autobusi, i cili pas pak do të nisej për në Prishtinë. Po aty prisnin edhe udhëtarët, të cilët, të kapluar nga vapa e korrikut, kishin zënë vend nën hijet e drunjve, apo në tarraca baresh e kafiterish...

Sa herë e kisha shikuar në hartë bregdetin tonë, më kishte tërhequr vëmendjen qyteti i vogël - Shëngjini, i cili në rrethana të asaj kohe më dukej aq larg, sikur të ishte në skajin tjetër të globit. Atëbotë, dëshira për të qenë vizitor apo pushues në plazhin e tij mund të ishte vetëm imagjinatë ose ëndërr e parealizueshme, madje edhe e rrezikshme, sepse liria jonë ishte në duar të huaja...

Punoja pediatër në spital. Ditët ishin shumë të lodhshme, sepse ishte koha kur ishte përhapur gripi, nga i cili ishin prekur shumë fëmijë. Mundohesha maksimalisht t’i ndihmoja fëmijët që kishin nevojë për mjekim. Atë ditë ishte sëmurë edhe mbesa ime, Erzana, e cila ishte dy vjeçe. E kontrollova, por s’kishte asgjë për t’u shqetësuar. Pas dy ditësh ajo u përmirësua me marrjen e medikamenteve të nevojshme. Unë jetoja në shtëpi me gruan, djalin, nusen e tij dhe mbesën time. I kisha edhe dy vajza, por që të dyja ishin të martuara. Djali me nuse punonin bashkë në ordinancën që kishim, pasi që të dy i kishin kryer studimet për mjekësi, ndërsa gruaja ime kujdesej për mbesën...

Fatosin e shihja çdo herë derisa dilte para dyqanit për të pushuar nën hijen e një lisi. Rinte ulur me shokë e bisedonte, duke më shikuar e buzëqeshur vazhdimisht. Unë punoja përballë tij, në agjenci. Me njërën prej kolegeve që punonim bashkë, e që e kishte emrin Elzana, krijova raporte të mira, sepse, në realitet, sillej mirë me mua, edhe pse të tjerët flisnin fjalë jo të mira për të. Por, unë nuk isha mësuar t’i dëgjoja fjalët e të tjerëve. Elzana e njihte Fatosin, pronarin e argjendarisë përballë nesh dhe kishte raporte shumë të mira me të.