E mërkurë, 22 Shkurt 2012 21:50

Punoja pediatër në spital. Ditët ishin shumë të lodhshme, sepse ishte koha kur ishte përhapur gripi, nga i cili ishin prekur shumë fëmijë. Mundohesha maksimalisht t’i ndihmoja fëmijët që kishin nevojë për mjekim. Atë ditë ishte sëmurë edhe mbesa ime, Erzana, e cila ishte dy vjeçe. E kontrollova, por s’kishte asgjë për t’u shqetësuar. Pas dy ditësh ajo u përmirësua me marrjen e medikamenteve të nevojshme. Unë jetoja në shtëpi me gruan, djalin, nusen e tij dhe mbesën time. I kisha edhe dy vajza, por që të dyja ishin të martuara. Djali me nuse punonin bashkë në ordinancën që kishim, pasi që të dy i kishin kryer studimet për mjekësi, ndërsa gruaja ime kujdesej për mbesën...

E mërkurë, 22 Shkurt 2012 21:50

Fatosin e shihja çdo herë derisa dilte para dyqanit për të pushuar nën hijen e një lisi. Rinte ulur me shokë e bisedonte, duke më shikuar e buzëqeshur vazhdimisht. Unë punoja përballë tij, në agjenci. Me njërën prej kolegeve që punonim bashkë, e që e kishte emrin Elzana, krijova raporte të mira, sepse, në realitet, sillej mirë me mua, edhe pse të tjerët flisnin fjalë jo të mira për të. Por, unë nuk isha mësuar t’i dëgjoja fjalët e të tjerëve. Elzana e njihte Fatosin, pronarin e argjendarisë përballë nesh dhe kishte raporte shumë të mira me të.