Të shikova atë natë në qiell! Ashtu sikur je ti e vetmja që bart fustan me lule, sikur donte babai im, ashtu dukeshe mes miliona yjesh dhe çdo sy mund të të shihte vetëm ty. Thashë me vete, miliona yje ka qielli, por vetëm një hënë që i përngjanë fytyrës tënde, shkruan “Kosovarja”.

Nëse kaq shumë të kam dashur, do shihemi në botën tjetër, hëna ime! Atje unë nuk kam qenë kurrë, por ti çdo ditë perëndon dhe fle në botën tjetër. Në mbrëmje del dhe më shikon mua, tek pi gota vere për ty, pranë gotës tënde në tavolinën e ballkonit. Gëzuar për ty, që vesh fustan me lule!

Ngado që nisi arrij te lotët! E nisi këtë ditë si shumë të tjera, kur zgjohem në mëngjes, mbushur elan njerëzor, por nuk zgjat shumë dhe dita m’i kthen lotët. Ia kam borxh jetës, apo?

Më kujtohet babai. Unë i vogël fare, e ai i rritur e me plis. Sado që e kishte fshehur një fotografi me veshje ballisti, me trupin e tij në rrethatore fishekësh pushkomitralozi, unë ia gjeta.

Dukej i hallshëm, ndoshta pse ishte rritur jetim, i mbetur pas tri javësh që ishte lindur.

Paradite i kishte vdekur nëna, pasdite kishte pirë qumështin e tezes, i etur për t’u rritur. Ai thoshte se nuk do të ishte rritur sikur të mos e kishte uruar tezja Halise, të bëhej “plak me mjekër”!

Zoti do e ketë dëgjuar atë ditë tezën Halise, që t’i falte pak jetë atij që, si i vogël, do binte në zjarr e do dilte vetë prej tij. Do përjetonte shumë gjëra të rënda dhe, falë hallës së tij, që ishte bërë burrë nga një femër fillake, do ta niste jetën nga e para.

Më kujtohet një mëngjes që sapo u zgjuam. Më tha:
“Do vish me mua e do të shkojmë te filan plaku… se ishte në prag të vdekjes”.

Babai duhej t’ia lypte hallallin e jetës!
E, çfarë i kishte bërë babai që t’ia lypte hallallin atij burri?

U bëra kureshtar të dija nëse babai e kishte rrahur, apo i kishte mbetur borxh në jetë…

Ta pyesja babanë nuk kisha guxim, sepse ai nuk donte pyetje. I tillë ishte edhe kur fliste në oda.
Kur hymë në odën e plakut, pas nja gjysmë ore ecjeje që bëmë, babai e përqafoi shumë dhe i tha:
“Qenke mirë, por është adet njerëzve t’ia kërkojmë njëri-tjetrit hallallin!”.

Plaku, që ishte shtrirë në dyshekun e dergjës, i tha babait tim: “Hallall e son”!

Më kaploi kureshtja se çka ishte fjala “son” dhe pas njëzet vitesh e kuptova se ishte fjalë turke, që thoshte “fund”!

Dhe, me t’u kthyer në shtëpi, i mbushur kureshtje, hapa yklykun në murin e babait, që të kërkoja fotografinë që ai e kishte fshehur dhe pash një burrë të rrethuar me fishekë në shpinë e gjoks.

Por, pas një kohe, babai u sëmurë dhe mbeti në dyshek edhe ai. Vinin burra dhe e vizitonin. Një ditë më tha:

“Ti do të rritesh. Do ta gjesh një nuse të madhe dhe do e mbushësh shtëpinë fëmijë. Prej vitesh këtu nuk është përkundur djepi dhe nuk janë kënduar këngë djepi. Ti do të jesh ai që do e përtërish shtëpinë!”.

Nuk di nëse e kam quar në vend dëshirën e babait që ishte një amanet për mua, por një zë më flet nga brenda se nuk e kisha fatin e mirë ta plotësoja atë që më tha babai.

E, t’i them tani se më mungon fati nga urimi i tij, do ia luaj eshtrat në varr, siç thoshte halla e babait. Nuk mund të flas me zë, por në vete diçka më flet nga brenda, kështu që unë flas e babait nuk do i dridhen eshtrat në varr…

Kam shumë mall baba, kam shumë lot, i them me një gjysmë zëri, e që vjen nga brendia ime, atje ku rri shpirti. Nuk di saktësisht se ku rri shpirti, por po të kishte njeriu shpirt, të paktën, te unë ai do të ishte mbytur shumë herë, sepse jeton diku në thellësinë e lotëve të mi. Jam tërë lot, por njerëzit nuk m’i shohin! E, kur ma teprojnë lotët, vendosi syza të zezë mbi sy dhe ata më së miri e mbulojnë çdo gjë që mund të reflektojë në fytyrë.

Në çast më bëhet se e shoh shokun tim nga shkolla e mesme dhe ai më thotë se sa i lumtur jam…
“Dukesh shumë i hareshëm”, më thotë ai.

Por, ai nuk e di se syzet m’i mbulojnë lotët!
Dhe, me të arritur në shtëpi, vrapon Buna dhe më përqafon si kurrë më parë…

Të paktën, e kam kuptuar se edhe fëmijët e kuptojnë pse unë barti syze. Siç më tha Buna, syzet i mbaj se sytë i kam të lodhur.

Nëse do ia kisha kthyer përgjigjen, e di se do i kisha treguar se tërë jetën kam ecur me lot në sy… Se edhe unë kam kërkuar shumë hallalle…

Por, sot askujt si bën përshtypje hallalli e as malli! Njerëzit janë bërë të krisur, janë mbushur interes dhe kjo më djeg në shpirt.

Vetëm një dikush ma shuan mallin!
Vetëm një dikush është që ma shuan mallin! Por, mua nuk më takon të shpresoj për të. Ajo është e vetmja që vesh fustan me lule, siç më thoshte babai kur isha i vogël!

Më duket se vetëm ajo e ka dëgjuar babanë tim se çfarë kërkonte të më binte hise, por kjo hise është larg meje!

Kur më merr malli për të, e pres mesnatën. Dal e ulem në ballkon, i rrethuar me pisha dhe i vë para vetes dy gota verë. Njërën e zbrazi sa e sa herë, kurse tjetra mbetet e paprekur!

Në çast i drejtoj sytë kah qielli dhe e shikoj hënën. Sa krenare qëndron ajo mes yjeve, kurse universi ka mbi 3 miliardë yje, sipas statistikave.

Por, universi e ka vetëm një hënë! E, mu ajo hënë ma shuan mallin tim sonte dhe çdo natë!

Hënën time e shoh të veshur në fustan, e shoh se si e ka fytyrën e artë. Ajo nga larg më shikon, kurse unë e qoj edhe një gotë verë dhe them:
“Për ty, Hëna ime!”.

Por, ti nuk e di se unë e kam fytyrën tënde në sytë e mi!
Ti nuk e di sa shumë të dua!
Ti nuk e di se unë pi verë për vete, por edhe për Ty!
Por, e kemi një armik ndërmjet e ai është disproporcioni në moshë!

Sidoqoftë, gëzuar dashuria ime e përjetshme!
Gëzuar ti që je në qiell e unë në tokë!

E, kjo natë mund të jetë e fundit për ne, sepse ti ecën rrugës sate e unë do të jem në ëndrrën tënde më të bukur!

Në këtë moment më vijnë lotët dhe, kështu, çdo gjë sërish kthehet në vendin e vet, aty ku më pushtojnë lotët për mallin e pashuar.

Shuajma mallin, Hëna ime! Edhe pak e do të flemë të dy! E, nëse malli na i kallë shpirtrat, unë do të të pres në botën tjetër!

Gjysmë ore vaj!
E diel, 18 mars. Pas tri ditësh dielli do e zbret pranverën në tokë. Dal në tarracën e shtëpisë dhe ulem në karrigen e tavolinës verore. Gruaja i bën kafet dhe më pyet nëse jam për një raki të vogël mëngjesi.

Unë e shikoj diellin dhe shoh se si ai e ka “kapur” pranverën për dore dhe po e zbret në tokë.

Gruaja teksa pret përgjigjen nga unë, më tha se më shumë flas me qiellin se me të.

“Çka po të thotë qielli?!”, më pyeti.
“Po më thotë, mirë do të kishte qenë sikur në vendin tënd të kishte qenë një tjetër grua, që nuk do më kishte pyetur për raki kur dihet se mezi po e pres!”.
Mirëpo, debatin na e prishi kushëriri, i cili, pasi del nga vetura, më pyet:

“A vjen të shkojmë në një të pame në mëhallë?”.
“Kush paska vdekur? Ku do të shkojmë?”, e pyes kushëririn.

E, ai ma konfirmon lajmin e hidhur:
“Ka vdekur hoxha! Mullë Çerkini ka vdekur!”.

Gruaja flet teksa unë fshajë nga dhimbja për hoxhën.
“Shumë na është gjetur hoxha! Ka qenë i dijshëm aq sa ka qenë, por sa na është dashur neve ka ditur mjaft!”, thotë kushëriri nga larg.

Lajmi për vdekjen e hoxhës u dëgjua në tërë shtëpinë dhe u zgjuan të gjithë. Na pikasi dhimbja e vdekjes së hoxhës aq shumë, sa kafeja na mbeti në fyt.

U bëra shpejt e shpejt gati dhe u nisëm për në të pame.

Kur shkuam në shtëpinë e mulla Çerkinit, hoxha ishte aty!
Kushëriri tha “estekfurllah” çka paska ndodhur! Ata thanë se kishte vdekur një haxhi.

Iu afrova hoxhës dhe desha t’i them se ne kemi ardhur në të pamën tënde, por goja nuk më bëri…
Hoxha e mori fjalën për të treguar për rëndësinë e pamës dhe, me të mbaruar tregimin, e që bazohej në një hadith pejgamberi, një burrë i tha:

“Zoti mos na lashtë pa ty, aga hoxhë, se nuk po ta dimë kimetin sa i madh je!”.

Tash nuk u durova dhe i thashë:
“Ne, në mëhallën tonë, deri tash e quam në hënë imamin. I madh e i vogël folëm për të!”.

“Pse ashtu?”, pyeti imami.
“Ti kishe vdekur dhe ne e përjetuam dhimbjen për ty, aga hoxhë! Erdhi lajmi se ti kishe vdekur dhe ne u mërzitëm shumë! Falë Zotit, qenke gjallë! Ne ta dimë kimetin ty dhe mund të them se po të donte populli! Gjysmë ore pa ty ishte e madhe! Të gjithë të lavdëruan!”, i thashë unë. Sokol Murturi /Kosovarja/

MUND TË JU PËLQEJNË