Princesha Qajar u konsiderua simboli i pakonkurencë i bukurisë në Persi gjatë fillimit të viteve 1900.
Përkufizimi i bukurisë ka evoluar në mënyrë drastike me kalimin e kohës
Çdo vend ka versionin e tij se si duhet të duket një grua që të konsiderohet e bukur.
Në Persinë e shekullit XIX, standardet perëndimore të bukurisë nuk ishin mbizotëruese.
Sigurisht, ata kishin standardet e tyre të bukurisë dhe konceptin e tyre të bukurisë.
Sa më mashkullore të ishte një grua, aq më e bukur u konsiderua.
E kundërta ishte edhe për burrat.
Gratë me shfletime të rënda dhe mustaqe të zbehta konsideroheshin aq tërheqëse saqë ato ndonjëherë pikturoheshin.
Në portretet e të dashuruarve të shekullit XIX, gjinitë janë pak të dallueshme, të identifikuara vetëm nga shamia e tyre.
Por, pasi Irani filloi të ishte më modern, si më i perënduar, këto standarde bukurie humbën.
Standardet e bukurisë perëndimore filluan të ishin më dominuese dhe homoseksualizmi nuk lejohej më.
Tani, drejtone shikimin nga Princesa Qajar, e cila u konsiderua simboli i fundit i bukurisë në Persi gjatë fillimit të viteve 1900.
Në fakt, 13 të rinj vrane veten sepse ajo refuzoi dashurinë e tyre.
Kjo është vajza e Mbretit të, Iranit Abdunasir Shah i Dinastisë Kaxhare (viti i mbretërimit 1848 – 1896).
