Kur mendojmë për fëmijët e llastuar, shumë prej nesh mendojnë për zemërim apo refuzim për të ndjekur rregullat. Megjithatë, sjellja e llastuar nuk është vetëm një çështje e ndjenjës së të drejtës ose kënaqësisë prindërore; shoqërohet me nevoja emocionale të paplotësuara, kufij të paqëndrueshëm dhe mungesë lidhjeje.
Si një trajnere e kujdesshme prindërore, Reem Raouda ka studiuar më shumë se 200 fëmijë dhe ka zbuluar se sjellja e llastuar ndonjëherë tregon nevoja të paplotësuara. Këtu janë pesë shenjat e fëmijëve “jashtëzakonisht të llastuar” për të cilat ajo paralajmëroi.
Ata e kanë të vështirë të pranojnë “jo”
Një fëmijë mund t’i refuzojë rregullat jo sepse ato janë të vështira, por sepse i shohin kufijtë e qartë konfuzë dhe zhgënjyes. Nëse rregullat duken të paparashikueshme ose nëse një fëmijë mendon se nuk ka fuqi mbi vendimet që i prekin, ai mund të sillet keq për të rifituar një ndjenjë kontrolli, shkruan Index.hr, transmeton Klankosova.tv.
Ata vazhdimisht kërkojnë vëmendje
Kur fëmijët vazhdimisht kërkojnë vëmendje, kjo shpesh tregon distancë emocionale ose pasiguri për vendin e tyre në familje. Një fëmijë që nuk ndihet i sigurt mund të kërkojë më shumë: më shumë kohë, më shumë afirmim, më shumë rehati.
Ata hedhin zemërim për të marrë atë që duan
Shpërthimet e zemërimit apo zemërimi nuk janë manipulim, ato janë një thirrje për ndihmë. Fëmijët e zemëruar zakonisht janë të mbingarkuar dhe u mungojnë aftësitë për të përpunuar emocione të mëdha.
Ata i rezistojnë përgjegjësisë
Një fëmijë që refuzon të pastrojë, të bëjë detyrat e shtëpisë ose të dorëzohet lehtë nuk është problematik apo dembel. Në vend të kësaj, ai mund të ketë qenë shumë shpesh i mbrojtur nga sfida ose, anasjelltas, është shtyrë drejt pavarësisë përpara se të ishte gati.
Atyre u mungon mirënjohja
Kur një fëmijë sillet mosmirënjohës sepse nuk mori atë që donte, shpesh nuk është një ndjenjë e të drejtës. Mund të nënkuptojë se ai ndihet i padëgjuar ose i pafuqishëm. Dhe kur fëmijëve u jepen vazhdimisht lodra, trajtime ose shpërblime në vend të lidhjes emocionale, kjo zvogëlon aftësinë e tyre për të vlerësuar atë që është vërtet e rëndësishme.
“Gjithmonë u kujtoj prindërve që të shmangin shpërblimin e tepërt të fëmijëve të tyre. Për shembull, nëse ata ndihmojnë në pastrimin e shtëpisë, në vend që t’u jepni para ose karamele, ju mund të thoni: “Faleminderit që më ndihmoni. Kjo do të thotë shumë për mua dhe u argëtova duke e bërë së bashku.” “Qëllimi është t’i bëjmë ato momente kuptimplote, jo vetëm diçka që ata bëjnë për shpërblim,” thekson Raouda.
